10-26-2004, 01:46 PM

7G Rainbow Colony

Cast: Ravi Krishna, Sonia Agrawal
Direction: Selvaraghavan
Production: AM. Rathnam
Music: Yuvan Shankar Raja

:lol: Review

It is difficult being different in typecast Kollywood. The entrenched set-up doesn't allow you to take chances or experiment. It takes one-pointed monkishness to do your own thing. But Selvaraghavan is luckily one. As we saw in Kadhal Kondein, he has a brooding streak in him and is ready to plough his own trail. With 7 G Rainbow Colony he proves that our assumptions about him are not misplaced.

Here he has taken a very difficult, and dare one say a taboo subject, and given it the veneer of acceptability. In a nutshell, to accept this film one needs to throw away one's hypocrisy and misplaced prudishness.

It is also subject that needs deft handling --- like a tightrope artiste he had to be careful with his steps; one wrong move, he would be down on the ground. In this rites of passage story, Selvaraghavan has probed enigmatic human emotions. It is a realistic narration of the happenings in the life of a middle class youth, who yearns and craves for a rich girl.


The story goes like this. Ravi Krishna, the elder son of Vijayan is an irresponsible youth, who bunks classes, fails in his exams, go behind girls and freaks out with his friends. Upon ridiculed by his father, he picks up a fight with him. At this moment enters Sonia Agrawal. Her family (a North-Indian one) takes up the flat 7G in the Rainbow Colony. As usual Ravikrishna like any other youngster in the area tries to impress her. He repeatedly goes behind her and cuts her name on his hand and tries to impress her with greeting cards and letters. But everything is futile.

He develops an inferiority complex and goes into a shell. Upon realizing his sorry fate, Sonia steps in to solve all his problems. She motivates him to come up in life and helps him find a job. The latter half is all about Sonia Agrawal falling in love with Ravi Krishna and her efforts to hold his hands in support. However, a series of events in their lives finally separate them and that makes the heroine to take a momentous decision in her life.


Debutant Ravi Krishna, son of producer A M Ratnam, plays the hero. He fits the next-door boy image very well and considering that it is his debut film, he needs a special pat for his performance.

Be it flirting behind the girls, antagonizing his father for chiding him, acting smart to impress the girl next door or getting mentally depressed at his lover's death, this young lad has come up trumps.

Not far behind is Sonia Agrawal. Though her character seems to be an improvisation of her role in Kadhal Kondein, she does it with ease. Especially towards the climax when she decides to share the bed with her lover, she has given her best on screen. She is indeed a screen-stealer in the movie.

A realistic portrayal of characters is the highlight of the movie.

With able support from Yuvan Shanka Raja and cinematographer Aravind Krishna, Selvaraghavan has succeeded in leaving a lasting impression in 7G.

A few dialogues, which one may find hard to digest, and a lengthy climax are the handicaps for the smooth flow of the movie.

All said, Selvaraghavan deserves praise for trying out an unconventional theme and pulling it off with elan.

More than anything else, the film is not run of the mill. This is certainly no pallid pastiche of songs and fights and if possible some story. //

Trailers: 7G Rainbow Colony

TRAILER 1 (http://images.indiaglitz.com/trailer/vplayerV2.asp?tid=15037)

TRAILER 2 (http://images.indiaglitz.com/trailer/vplayerV2.asp?tid=15159)

-sWEEtmICHe :Ksp:

10-26-2004, 01:53 PM

7G Rainbow Colony

Cast: Ravi Krishna, Sonia Agrawal
Direction: Selvaraghavan
Production: AM. Rathnam
Music: Yuvan Shankar Raja

:lol: Music Review

‘7-G Rainbow Colony; is film-maker Selvaraghavan’s second movie after the commercially successful and critically acclaimed ‘Kaadhal Kondein’. Selvaraghavan and Yuvan Shankar Raja had produced one of 2003’s greatest musical hits in ‘Kaadhal Kondein’.

Listening to the music of 7-G Rainbow Colony, one gets the strong feeling that history may repeat itself. What sets ‘7-G Rainbow Colony’ a cut above every other albums out on sale today is the fact that, in this album, Yuvan Shankar Raja has composed one of the most haunting instrumental tracks ever. Anybody who has seen the movie’s trailer on TV is unlikely to be left unimpressed.

In the first listen itself, the instrumental ‘7-G rainbow Colony’ theme strikes you with its haunting melody. It reminds one of Western classical music at several points. It is but rarely that an instrumental track without any backing vocals (except for a few hums) catches a listener’s attention thus. But ‘7-G Rainbow Colony’ is not all about the theme song which, though the most exceptional track in the album, is not the only eminently listenable number. Another track that catches the listener’s ear is ‘January Maadham’, a fast-paced track belted out by Mathangi and Kunal. However, even this track has a haunting undertone to it, keeping thus in step with the mood of the entire album.

‘Naam Vayadhukkum’ is another good track, but it sounds similar to the kind of tracks composed by A.R. Rahman or Harris Jayraj. The lyrics are young with lots of English words interspersed, and remind one vaguely of ‘Boys’. ‘Ninaithu Ninaithu’ has two versions one in which Shreya Ghosal sings, and another which Kay Kay belts out. This tune is rather slow-paced and isn't as catchy as some of the other tracks. Another track, ‘Music of Joy’, is unique in that it seems to -incorporate several different genres of music. Starting off with a Latino beat that reminds one of a couple of Ricky Martin song, it then begins to sound a bit like the Ballroom music of yore.

‘7-G Rainbow colony’, thus, is a great buy even if only for the mellifluous and haunting instrumental theme.

-sWEEtmICHe :Ksp:

10-26-2004, 02:13 PM







10-26-2004, 09:47 PM
Thanks MicHE....waiting for the movie eagerly :b: :clap: Nice pictures too....:)

10-27-2004, 01:53 AM
welcome ashok .... :b: ....
more to come. .....


10-27-2004, 02:00 AM
[scroll:a24836370f][shadow=red:a24836370f]7 G RAINBOW COLONY LYRICS IN GEETHAM BASE [/shadow:a24836370f][/scroll:a24836370f]

http://sifyimg.speedera.net/sify.com/cmsimages/Entertainment/Movies/Tamil/13585441_7Grainbowcolony120.jp g
:sm04: CLICK HERE (http://www.geetham.net/lyrics/viewtopic.php?t=523)

10-27-2004, 10:19 AM








10-27-2004, 10:20 AM









10-27-2004, 10:23 AM
'7G Rainbow Colony': different and delectable

:lol: Film: "7G Rainbow Colony"; Direction: Selvaraghavan; Cast: Ravi Krishna, Sonia Agarwal; Music: Yuvan Shankar Raja.

The breathtaking trailers of Tamil film "7G Rainbow Colony" had been a fixture on TV channels for quite some time now. The music of the movie has also been one of the biggest hits of the season.

Walking into the theatre to watch the movie at last, flooded by memories of Selvaraghavan's last creation, I wondered whether "7G Rainbow Colony" could ever measure up to "Kaadhal Kondein".

What strikes one first about "7G Rainbow Colony" is that its hero, Kathir (played by Ravi Krishna), is no archetypal Tamil film hero. He is an average, rather uncouth and rowdy, lower middleclass Chennaiite. The kind of person, who never draws a second glance from women. ..

And love, when it does bloom in Kathir's heart, is not the formulaic love that one usually witnesses on the silver screen. In fact, Kathir's long, silent stares and his dogged pursuit of Anitha accurately mirrors the almost obsessive infatuations often seen in school and college campuses in these parts.

Though Anitha's feelings towards Kathir do ultimately change, it is thankfully gradual and believable. The feeling of repulsion that viewers feel towards Kathir also gradually changes as the movie gets on. Anitha then helps Kathir rise out of the ocean of mediocrity and achieve something tangible in life.

Sonia Agarwal is undoubtedly the star of the film. She looks ravishing though a little on the buxom side. She has portrayed to perfection the harassed, young girl with a staid middle class values.

Unprepossessing and ordinary, Ravi Krishna's character doesn't stand out in a crowd and is just one among faceless millions.

Though Kathir's three other friends appear in a large number of frames in the movie, their faces don't stay in the viewer's mind - an indication that Selvaraghavan has successfully managed to portray them as the kind of people who, in real life, receive no second glance.

The songs drag on a little too long but the music by Yuvan Shankar Raja is excellent. The background music, though a trifle loud at times, lends itself to the narrative, which in turn is fast-paced and engrossing.

Selvaraghavan's directorial venture after "Kaadhal Kondein" can be given an emphatic thumbs-up. He has managed to weave together a touching movie, which brings tears to one's eyes at moments. This movie is definitely among the best released this year, and must not by any means be given the go-by.

Source: Keralanext.com
- sWEEtmICHe :Ksp:

10-27-2004, 10:28 AM
'7-G Rainbow Colony is my story'

:lol: Selvaraghavan

Ever since his first film Kaadal Kondein became a huge hit, Selvaraghavan evokes a lot of respect in the southern movie business.

It took him nearly two years to make his next film.

7-G Rainbow Colony, made in both Tamil and Telugu has created a lot of excitement in the Tamil and Telugu industries. It will release today, October 15.

A mechanical engineer, Selvaraghavan took time off from editing the film and spoke to Contributing Special Correspondent Shobha Warrier about his films, dreams and life.

Kaadal Kondein was critically and commercially successful. The expectations from your second film, 7-G Rainbow Colony, are very high. Are you nervous?

Actually, 7-G Rainbow Colony is my third film. Though my name is not listed in the credits as the director, Thulluvatho Ilamai (another huge hit) was also directed by me.

We were financially in a bad shape then, and we had to sell the film. Unlike today, the industry did not encourage newcomers and new directors then. The stars ruled the industry. The truth is, each and every frame of Thulluvatho Ilamai was mine. The entire Tamil industry knows this.

Coming back to the question, yes, it makes me nervous. And scared. I do not know what the audience expects from me. I do not know whether 7-G Rainbow Colony is what they expect from me. I just hope that the film and people's expectations match. I have made this film as honestly as I made Kaadal Kondein.

Many commercially successful directors tend to repeat their success formula. Did you try to make a film very different from Kaadal Kondein or did you follow the same pattern?

7-G Rainbow Colony is very, very different from Kaadal Kondein, which was technically advanced. There, the story of a mentally disturbed guy was experimental. It concentrated more on what was going on internally. You won't see many guys like him in society but the hero of 7-G is an average guy with whom youngsters can identify.

Nobody wants to make films on below average, middle class guys; either the heroes are geniuses or physically strong enough to beat up 100 people! My hero is a normal guy who cannot score more than 50 percent or 60 percent in school and college. If you go to any classroom, you will see that only 10 percent to 15 percent study really well, while 65 percent to 70 percent fall short of something, and at least 15 percent to 20 percent fail.

Nobody is interested in making a film on them, and these students always suffer from inferiority complex. Just think, is there a life for them? They don't finish the course in the stipulated time. If at all, they get a degree, they don't get a job. Finally, if they get a job, it will be just average, just like what they are. Does anyone love them? If you go to a college and observe, you will see that only successful guys, either academically or financially have girl friends.

7-G Rainbow Colony is the story of an average guy. I felt his story also needs to be told.

You mean people like him are everywhere...

Yes. You walk on the street for a mile, you may bump into at least 50 or 60 of them. I would say 70 percent to 80 percent of the guys you meet in Chennai are like my hero. I want to make them understand that they are also interesting though they consider themselves a failure. I want to tell them that even if they are not interested in studies, they should be interested in something else, and they are capable of discovering that.

We middle class people are made to believe that we have to get up early in the morning, go to school and college, study well, get a good degree and then work. Until you turn 22 or 23, nobody gives you a chance to decide what you want from life. Unless your talent comes out early in life, it will never happen. This is the character in my new film.

From where did you pick this guy?

He's me, and nobody else. It is my story. I went to an engineering college and was okay in my studies. From the very first day, I knew engineering was not what I wanted to do. I passed out with just 70 percent. I can never become one of the best mechanical engineers in the country.

Then I wanted to become a guitarist. But there was no magic in my guitar. I knew from my birth that I was just an average person, and I couldn't discover any talent in me. There are a lot of things I can't do but there are some things I can. I can play cricket well but I will never be able to go beyond Tamil Nadu level.

I tried around 12 to 15 things when I was studying engineering; it was a kind of soul searching. Finally, I found my talent. That was writing; only writing gave me satisfaction. I enjoyed writing.

Were movies never in your mind? Your father is a filmmaker.


We were never part of the film world though my father was a filmmaker. Our world was different from our father's. Two of my sisters are doctors, and I am an engineer. Ours was more of an academic family, and not a film family.

From writing to directing movies, how did it happen?

What I wrote were not stories but screenplays. I enjoyed visualising.

Now, everybody says I am lucky to have got my first break in a home production. The truth is, I had tried at several places. From 1997, from the year I passed out as an engineer, I was knocking at all doors. Nothing worked out.

Then, we were in a very bad financial position. My father had to sell our house. And we had only one film in the making. My father couldn't bear the pressure. So he asked me whether I would direct the film. That was how I wrote the script of six school students and made Thulluvatho Ilamai. Dhanush, my younger brother was the hero.

The movie was the biggest hit of that year but people labeled it as a soft **** film.

It was not a soft **** film. They said that because they had not seen mouth to mouth kisses on screen till then. I made a film that was close to reality. The problem is, we live in a closed world. I said then, 10 years from now, everybody will make movies like this. Four years after, that is what is happening. See, when a newcomer does something daring, people attack him but when established filmmakers do it, they accept. Even critics.

In Hollywood, and in Europe, you have real critics who understand what cinema is. There, the critic has an understanding of the medium. Here, anybody can be a critic. You don't need any knowledge or qualification to be a critic. Now, anybody can stop a film showing in a theatre under some excuse or the other.

Will 7-G Rainbow Colony also shock people like Kaadal Kondein did?

I don't think so. This film is a simple bilingual -- in Tamil and Telugu. So the incidents should be identifiable to both the audiences.

If you walk along the streets of KK Nagar in Chennai, you will witness all that you will see in his film. I have made it in such a way that you should not feel that it was a movie. You should feel as if you are walking in a housing colony which you are familiar with.


I have lived in KK Nagar for nearly 10 years, and it is from all those experiences that I wrote the script. Almost 75 percent of the characters you see in the film still live there. My friends are all there as characters. Some of my friends wrote to me, 'Don't show that incident. See, I am going to get married!' It was all the fun that we had as youngsters in a colony.

The title has created a lot of excitement in Chennai.

When the producer heard the title first, he was shocked. 7-G is the number of the heroine Anita's house, and the colony is Rainbow Colony. I managed to make the producer see my point of view about the title. I never expected it to create such excitement. I have done my job honestly.

Were you not supposed to make Kaadal Kondein in Hindi for Boney Kapoor?

Yeah. But now, I have some commitments here. I had signed to make this film before I was approached for the Hindi film.

I will make Oru Naal Oru Kanavu next with Dhanush, Sonia Agarwal and Namita before I start the Hindi film. I can't talk about the other projects that I would be doing in Hindi because nothing has been finalised. If 7-G Rainbow Colony doesn't do well, I may not even have a Tamil film! Let's see how it is accepted. I want to finish my assignments here and then move to Hindi.

Does that mean you want to make films hereafter in Hindi?

Ultimately, I want to make films for a global audience. I like challenges and get restless in one place after a while. I am not interested in the material trappings that come with films. What I am interested in and passionate about is films and filmmaking.

- by sWEEtmICHe :b:

10-28-2004, 12:20 PM
soon movie will be in geetham theater....... :D

11-01-2004, 08:20 PM

Courtesy: www.webulagam.com

காதல்... காதல்... காதல்... காதல்.. போயின் ... என்ற மகாகவியின் வரிகளைத் தட்டியெடுத ்து சொல்லப்பட் டிருப்பதுத ான் கதை. பழங்குட்டை தான் என்றாலும், அதைச் சொல்லியிரு க்கும் விதம்! என்கிறீர்க ளா... அதுவும் அப்படியே....

நடுத்தர குடும்பத்த ில் பிறந்த நாயகன், கீழ் வீடுக்குப் புதிதாகக் குடிவரும் இளம் பெண்ணைப் பார்க்கிறா ர்... அவளது உடலழகை ரசிக்கிறார ். அவளைத் துரத்துகிற ார். நீண்ட தூர மாரத்தானுக ்குப் பிறகு மனம் மாறி காதலிக்க ஆரம்பிக்கி றாள்... ஸாரி பழகுகிறாள் . தண்டச் சோறாக ஊர் சுற்றும் காதலனைத் திருத்தி வேலை வாங்கித் தருகிறாள். தொடர்ந்து... இரண்டறக் கலந்து பழகிய பாவத்தைத் தீர்த்துக் கொள்கிறார் கள். திடீரென்று , காதலி மரணித்துவி ட.. "காதலன் என்ன செய்கிறான் ...?" என்ற ஆயிரம் வாட்ஸ் கேள்விக்கு அற்புதமான பதில் சொல்லியிரு க்கிறார் இயக்குநர் செல்வராகவன ்.

ஏற்கனவே, இதே காதலைத்தான ே "காதல் கொண்டேன்"ல் சொல்லியிரு ந்தார்! என்றால்... உங்கள் பார்வையில் கோளாறு. தண்ணியடிப் பதையும், சிகரெட் பிடிப்பதைய ும், பெண்களுடன் ஊர் சுற்றுவதைய ும், படிப்பில் கோட்டை விடுவதையும ் இதற்கு மேல் யாராலும் நியாயப்படு த்தவே முடியாது... அப்படியொரு அற்புதமான காட்சிகள், படம் முழுக்க வியாப்பித் திருக்கிறத ு.

இதையும் தாண்டி, சென்னை புகழ்.... த்தா என்ற கெட்ட வார்த்தை குறைந்தபட் சம் பதினோரு முறை இடம் பெற்றிருக் கிறது என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள ேன்.

முதன் முறையாக ஹீரோ வேஷம் கட்டியிருக ்கிறார் ரவி கிருஷ்ணா. என்னவொரு இயல்பான நடிப்பு, எத்தனை முகபாவங்கள ்.. என்று வலுக்கட்டா யமாக நாம் நினைத்தாலு ம் பிடிவாதமாக அதற்கு இடம்தர மாட்டேன் என்கிறார். அப்படியே, தனுஷ் மாதிரியே நடிப்பது என்று அவர் முடிவு செய்த பிறகு நாமென்ன சொல்வது!

படிப்பில் சுட்டியாக, அழகுப் பதுமையாக வலம் வரும் சோனியா, எதேச்சையாக ஹீரோவின் தோள் தொட்டு அணைக்கிறார ். அதன் பயனாக ஹீரோவுக்கு காதல் வர, நாயகிக்கோ வெறுப்பு வருகிறது. தொடர்ந்து பல சயமங்களில் ஹீரோவின் செயல்கள் நாயகியிடம் அதிருப்திய ை சம்பாதித்த ுத் தருகின்றன.

சோனியாவுக் கு வீட்டில் திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்கும்போ து, மாப்பிள்ளை பற்றி கோள் சொல்லி சோனியா மனதைத் தன் பக்கம் திருப்புகி றார் ரவிகிருஷ்ண ா. அப்புறம், சோனியா ரவி பக்கம் சாய்கிறார் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில ்லை. சோனியா வீட்டில் விஷயம் தெரிந்துவி ட... பிரளயம்.

கண்ணீருடன் பிரிய வேண்டிய நேரத்தில், பழகியதற்கு ப் பரிசாக தன்னையே தந்துவிட்ட ு செத்துப்போ க, சைக்கோ போல வாழ ஆரம்பிக்கி றார் ரவி என்று முற்பாதியி ல் காதல் கொண்டேன், பிற்பாதியி ல் விக்கிரமன் படங்கள், க்ளைமாக்சி ல் சேது படங்கள் நமக்குக் காட்டப்படு கின்றன.

கண்களில் காதல் பிறக்கிறது என்று நமது மகா கவிஞர்களும ், கலைஞர்களும ் சொல்லி வந்ததை புறங்கையால ் தள்ளி, காமம் மட்டுமே காதல் என்று புதிய தத்துவம் சொல்கிறார் இயக்குனர். கேட்டால் நவீனத்துவம ் என்பார்கள் ... நமக்கேன் வம்பு.

இதுவரை நாம் பார்த்து வந்த திரைக் காதலர்களுக ்கு மாறாக, கழுத்துக்க ு கீழேயே பார்க்கிறா ன் காதலன். வசனம், காட்சிகள் எல்லாமே பாலியல் உணர்வு தலை தூக்கியிரு ப்பதால், தியேட்டர் மாறி வந்து விட்டோமோ என்ற உணர்வு.

எல்லாவற்று க்கும் மேலாக, படத்தில் பதினைந்து நிமிடம் ப்ளூ ஃபிலிம் காட்டப்படு வதுதான் ஹைலைட். நாயகனும், நாயகியும் உறவு கொள்ளும் காட்சியை, நீல நிற டோனில் காட்சினால் அப்படித்தா னே சொல்ல முடியும். நடக்காத எதையுமே நாங்கள் காட்டிவிடவ ில்லை என்று இயக்குனர் தரப்பு இன்னும் எத்தனை படங்களுக்க ுத்தான் சொல்லிக் கொண்டிருக் குமோ! தமிழ் கலாச்சாரம் வாழ்க!

என்ன சொல்ல வருகிறார்க ள்? என்று பல இடங்களில் பார்வையாளன ் குழம்புவதை த் தவிர்க்க முடியாமல் போனது ஆச்சரியம். குறிப்பாக, விபத்தில சோனியா மரணமடைந்து விட்டதாகக் காட்டிவிட் டு, அடுத்தடுத் த காட்சிகளில ் எந்தக் காயமும் இல்லாமல் நாயகனை ஸ்டெர்ச்சர ில் தள்ளிக் கொண்டு போகிறார்.

ஹீரோ பார்வையிலா ன, கற்பனையான விஷயம் என்று காட்சி அமைப்பைப் புரிந்து கொள்ள மண்டையில் மசாலா வேண்டும் என்று சொன்னால்... ஸாரி.. சத்தியமாக நம்மிடம் இல்லை.

இதையெல்லாம ் விட்டுவிட் டால், ஆரம்பத்தில ் அமர்க்களப் படுத்தும் கேமரா, அப்புறம் சீரியல் டைப்பில் சிக்கி நிற்கிறது. யுவன் ஷங்கரின் இசை, நமக்குப் பெரிய ஆறுதல்.

சில இயக்குனர்க ள் தங்களுக்கெ ன்று தனிபாணியை வைத்திருப் பது போல, செல்வராகவன ் ஒரே கதையை, மன்னிக்கவு ம்... ஒரே பாணியை கையில் எடுக்க ஆரம்பித்தி ருக்கிறார் . இன்றைய இளைஞர்கள் இப்படித்தா ன் இருக்கிறார ்கள்...! இருக்க வேண்டும்.. என்று அவர் நினைப்பது நமது துரதிர்ஷ்ட ம்.

சினிமா என்பது மாஸ் மிடியா. பலரையும் பாதிக்கும் , சமூகத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்து ம் என்ற உண்மையை இயக்குநரிட ம் யாருமே சொல்லாமல் இருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது . இதையும் மீறி, நவீனத்துவத ்தை, இயல்பை மீறி ரசித்துத்த ான் ஆகவேண்டும் என்கிறீர்க ளா?

ரயின்போ - வண்ணமில்லை !

11-01-2004, 09:21 PM
thanks sri :b:

11-01-2004, 11:49 PM
7G ரெயின்போ காலனி


செல்வராகவன ்... தமிழ் சினிமாவிற் கு கிடைத்துள் ள அரிய பொக்கிஷம். இந்த படம் இரண்டு கடினமான மனங்களின் கதை என்று விளம்பரப்ப டுத்தினார் . படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான் தெரிகிறது, இது படம் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரி ன் மனத்தையும் கனமாக்குகி ற கதை என்று!

முரட்டுத்த னத்தையும், ஊதாரித்தனத ்தையும் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத கதிர் வசிக்கும் அடுக்குமாட ி கட்டிடத்தி ற்கு, நன்றாக வாழ்ந்து நொடித்துப் போன அனிதாவின் (வடக்கத்தி ) குடும்பம் புதிதாக குடி வருகிறது. கதிர் ஆரம்பத்தில ் அப்படியிப் படி விளையாட்டா க ஏதேதோ செய்து கொண்டிருந் தாலும், அனிதாவின் ஸ்பரிசம் ஒரு தருணத்தில் எதேச்சையாக கிடைத்தவுட ன் அவளை காதலிக்கத் துவங்குகிற ான். காதல் பிறக்கின்ற சூழ்நிலைகள ை செல்வராகவன ் காட்டுகின் ற விதமே... அப்பப்பா! (ஒரு பீரை அடித்துவிட ்டு அவன் காணும் கனவு அவ்வயதுக்க ே உரிய க்ளாஸ் டச்!)

காதலுடன் கதிர் அனிதா பின்னால் சுற்ற, அனிதாவோ தன் குடும்பத்த ை காப்பாற்றி க் கொண்டிருக் கும் ஒருவரின் மகனுக்கு நிச்சயிக்க ப்படுகிறார ். இதற்கிடையி ல், முரட்டுத்த னமான கதிர் தன் காதலை சரியாகச் சொல்லத் தெரியாமல், சொல்லப் போய், அது சூழ்நிலையி ன் காரணமாக தப்பாகிவிட , அனிதாவின் அளவுக்கு மீறிய வெறுப்பையு ம், கோபத்தையும ் சம்பாதித்த ுக் கொள்கிறான் .

கதிர் ஒரு நிலையில், தான் அனிதாவிற்க ு ஒத்துவராதவ ன் என்று தெரிந்துக் கொண்டு, என்னை காதலிக்காவ ிட்டாலும் பரவாயில்லை , உனக்கு நிச்சயிக்க ப்பட்டவனை மட்டும் காதலிக்கவே ண்டாம் என்பதை, அவளிடம் தெரிவிப்பத ோடு முதற்பகுதி முடிகிறது.

காலனியில் கதிரும் அவன் நண்பர்களும ் சேர்த்து அடிக்கிற லூட்டி, விழாவின் போது அவர்கள் செய்யும் ரகளை, அனிதாவிடம் மோதி பின் அசிங்கப்பட ும் காட்சி என்று மிக எதார்த்தமா க படத்தை இயக்குனர் நகர்த்தியி ருக்கும் விதம் நம்மையும் அந்தக்காலன ியில் ஒருவராக மாற்றி விடுகிறது. அதுவரை காதலிப்பதா கச் சொன்ன கதிர் பிறகு வேண்டாம் நண்பர்களாக இருப்போம் என்றும், பின் மீண்டும் அவளை காதலிப்பது ம், அவள் (ஏற்றுக்கொ ்ளாமல்) விரட்டும்ப ோது, சரி சரி நண்பர்களாக இருப்போம் என்பதும் சுவாரஸ்யம் .

எதற்கும் உருப்படாத கதிரை ஏதாவது ஒரு வகையில் முன்னேற்றி விட வேண்டும் என்று (மனத்துக்க ள்ளே காதலுடன்), அதற்காக போராடி, அவன் திறமையை தேடிக் கண்டுபிடித ்து, அதற்கான வேலையை வாங்கிக்கொ டுக்கும் போது, கதிரை பக்குவமாக அனிதா கையாளும் விதம், யாரும் எதிர்பார்க ்காத ஒன்று.

முன்பாதியி ல், கதிரின், இம்சைகளை அனுபவிக்கு ம்போதும் சரி, அவனுக்காக இரக்கப்படு ம் இடங்களிலும ் சரி, சோனியா அகர்வால்... ஜோரான அகர்வால். நாம் எதிர்பார்த ்ததும், எதிர்பார்க ்காததுமான பிற்பகுதி அசத்தல்.

இவையனைத்து ம் முதல் காட்சியிலி ருந்தே பிளாஷ் பேக்கில் சொல்லப்படு வது கதையின் தன்மைக்கு கூடுதல் வலு. செல்வராகவன ுக்கு அடுத்தபடிய ாக சபாஷ் போட வைப்பவர் யுவன் சங்கர்ராஜா . கதிர் காதல் வயப்படும்ப ோதும், அவளை பிரிந்து அவதிப்படும ் போதும் பின்னணி இசையில் படத்தை தூக்கி நிறுத்துகி றார். நா. முத்துக்கு மாரின் கூட்டணியில ் பாடல்களையு ம் பட்டை தீட்டியிரு க்கிறார்கள ். 'கனா காணும்...', 'கண் பேசும் வார்த்தை..', 'நினைத்து நினைத்து...', 'இது போர்க்களமா ..' என்று வரிசையாக அவர்கள் தீட்டிய வைரங்களை சொல்லிக்கொ ண்டே போகலாம்.

அர்விந்த் கிருஷ்ணாவி ன் கேமிரா க்ளைமாக்ஸி லும், சோனியாவின் அழகைக் காட்டுவதில ும், ஒவ்வொரு முறை சோனியா கதிரை எதிர்கொள்ள ும் தருணங்களில ும், (ஜன்னல் வழியாக பார்ப்பது, வரைந்து கொண்டே பார்ப்பது) மழையில் நனைந்து கொண்டு ஆடும் 'கண் பேசும்...' பாடலின் போதும் என்று படம் முழுக்க நம்மை பரவசப்படுத ்துகிறது.

இத்தனை நல்ல அம்சங்களுக ்கிடையே அழுத்தமில் லாத நடனக் காட்சிகள் ஒரு குறை. காதல் கொண்டேனில் வருவது போல பெண்ணின் துணையுடன் ஆண் முன்னேறுவத ு போன்ற ரிப்பிட்டே ஷன் நெருடல்.

7G ரெயின்போ காலனி - ஒவ்வொருவரு ம் வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டிய இடம்!


ரவி, சோனியா நடிப்பு


நடனக்காட்ச ிகள்

-sWEEtmICHe :Ksp:

11-15-2004, 05:15 PM
ரயின்போ - வண்ணமில்லை ! :think: